ค้นหา

The Economics of Healthcare & Aging for Silver Population - ดร.ศุภวุฒิ สายเชื้อ



ห่วงใย Inspried

ศุกร์ที่ 17 กรกฎาคม 2563 เวลา 14.00-15.00 น.

หัวข้อ "The Economics of Healthcare & Aging for Silver Population"

แขกรับเชิญ-ดร.ศุภวุฒิ สายเชื้อ ที่ปรึกษากลุ่มธุรกิจการเงินเกียรตินาคินภัทร

ดำเนินรายการ-ดร.ณัฐวุฒิ กุลนิเทศ CEO-ADGES & Content Director ห่วงใย Thai Business


ดร.ศุภวุฒิ สายเชื้อ ที่ปรึกษากลุ่มธุรกิจการเงินเกียรตินาคินภัทร ถือเป็นนักเศรษฐศาสตร์ระดับแถวหน้าของเมืองไทยคนหนึ่ง ที่วันนี้พร้อมจะมาบอกเล่าเรื่องที่ใกล้ตัวเรามากกว่าตัวเลขเศรษฐกิจ กับเรื่องราวเศรษฐศาสตร์สุขภาพและการสูงวัยอย่างมีคุณภาพว่า ถ้าอยากมี Healthy Aging และมีสุขภาพที่ดีและสามารถที่จะ Enjoy Life ตามเวลาที่เรามีเพิ่มขึ้นได้อย่างไร รวมทั้งจะมาเผยเคล็ดลับการเป็น U-Shape of Happiness ต้องทำอย่างไรบ้าง


จุดเปลี่ยนที่ทำให้ต้องมาดูแลเรื่องสุขภาพอย่างจริงจัง


เมื่ออายุ 56 ปี ตรวจสุขภาพแล้วคุณหมอดุ เพราะ Growth Hormone เท่ากับคนอายุ 70 ปี เหมือนเป็น Wake up call ที่เตือนสติเรา จนกลับมาถามตัวเองว่า จะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร ถ้าเป็นอย่างเดิมคงไม่ได้เพราะอายุ 56 ปี แต่ร่างกายอายุเท่ากับ 70 ปีกว่า ถือว่าร่างกายทรุดโทรมไปมาก


เดิมทีเมื่อตอนอายุกว่า 50 ปี นึกเรื่องความแก่เป็นปกติที่ ทุกคนต้อง เกิด แก่ เจ็บ ตายเป็นธรรมชาติ แต่พอเป็นแบบนี้คิดว่าไม่ธรรมชาติแล้ว คำตอบที่ได้คือต้องไปศึกษา เพราะความรู้เกี่ยวกับสุขภาพเท่ากับตอนอายุ 15 ปี เนื่องจากที่ผ่านมาทิ้งหมดเลย มุ่งแต่เรียนและด้านวิชาการทำงานด้านเศรษฐศาสตร์ เพราะถ้ายังไม่เริ่มดูแลสุขภาพตัวเอง เท่ากับเป็นการนำเงินไปรักษาตัวให้กับคุณหมอและพยาบาลหมด หรือเท่ากับรอโรคให้มาเยือน


จากนั้นเริ่มเปลี่ยนแนวคิด แต่ต้องยอมรับว่าไม่ง่ายเพราะไม่มีความรู้เลย อีกทั้งศัพท์ทางการแพทย์ก็ยาก แต่เพราะอยากรู้จริงๆ ว่าร่างกายคนเราทำงานกันอย่างไร จึงพยายามไปอ่านเอกสารทางวิชาการที่มีมากมายซึ่งเข้าใจยาก โดย 2-3ปีแรกเหมือนเคว้งเพราะอ่านไม่เข้าใจ


ในมุมมองของนักเศรษฐศาสตร์มองเรื่องอาการของร่างกายอย่างไร


เริ่มจากที่เริ่มมีอาการปวดหลัง ปวดไหล่ ปวดหัวเข่า แล้วไปซื้อเบาะรองหลังใส่ไว้ในรถ น้ำหนักก็มากขึ้น นอนไม่ค่อยดี แต่เพราะคิดว่าเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่พอไปอ่านงานวิจัย พบว่า ความจริงคนเราจะมีความสุขน้อยที่สุดตอนอายุ 47-48 ปี โดยเป็นงานวิจัยเชิงจิตวิทยาที่มองจากปัจจัยรอบข้างมากกว่า ระบุว่าคนอายุ 47-48 ปีเหมือนเป็นแซนวิช ที่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบหลายอย่าง ตั้งแต่ การดูลูกที่กำลังเติบโต ดูแลพ่อแม่ที่มีอายุมากขึ้น การงานก็มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้น ขณะที่การเงินเริ่มลำบากเพราะมีรายจ่ายที่ดูแลหลายคนทำให้ต้องหาเงินเยอะ แล้วมักจะถามและตอบกับตัวเองว่า เราทำได้แค่นี้เหรอ เราไปได้แค่นี้ ไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ซึ่งอาจเกิดความรู้สึกท้อและกดดันตัวเอง หากเทียบกับตอนอายุวัย 20 ปีจะมีความหวังมากกว่านี้


พออายุกว่า 50 ปี หากดูตามกราฟจะถือเป็นช่วงที่มีความรู้สึกที่ดีขึ้น มีความสุขมากขึ้น ก่อนจะไปช่วงพีค ตามสถิติที่ระบุว่า คนเราจะมีความสุขมากสุดในช่วงอายุ 67 ปี เหตุผลคือ เพราะได้ผ่านความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจหรือความผิดหวังไปแล้ว อีกทั้งพอได้ลองมองกลับมา ก็อาจพบว่าชีวิตเราไม่ได้แย่ขนาดนั้น โดยส่วนตัวไม่ได้กลัวว่าหน้าจะเหี่ยวหรือพุงจะย้อย เพราะอายุ 60 ปีแล้ว ส่วนภาระต่างๆ ก็เริ่มลดถอนลงมา ลูกก็โตแล้ว ภาระการเงินก็ผ่อนไปได้เยอะจึงเป็นช่วงที่มีความสุขมากที่สุด


“ถ้าคุณมีความสุขเชิงจิตใจหรือภาระทางการงานแล้ว แต่ถ้าไม่ดูแลสุขภาพตัวเองจนกลายเป็นโรค รับรองเลยว่าคุณจะกลายเป็นคนที่เสียโอกาสที่จะมีความสุข”


เพราะต้องไปหาหมอทุกวัน ในขณะที่เป็นวัยที่พร้อมมีทุกอย่างทุกด้าน อย่าให้ข้อจำกัดของร่างกายกลายเป็นตัวที่บดบังความสุข เช่น ลูกหลานอยากชวนเราไปเที่ยวต่างประเทศ ต้องเดินช้อปปิ้งเยอะ ถ้าอายุ 60 ปี แต่ยังไปเดินกับลูกหลานได้วันละ 10-15 กิโลเมตร ปีนเขา ว่ายน้ำกับพวกเขาได้ก็น่าจะมีความสุข ตรงกันข้ามถ้าเราปล่อยให้น้ำหนักมาก เดินไปไม่กี่กิโลเมตรก็เริ่มปวดเข่า ต้องขอนั่งพักและไม่เดินไปต่อแล้ว ต่อไปเขาก็คงไม่อยากชวนเราไปเที่ยวด้วยแล้ว ดังนั้น เมื่ออายุมากขึ้นเรื่องสุขภาพจึงเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด หากไม่ต้องการจะติดเตียงหรือติดบ้าน


จากงานวิจัยของไบรท์ ฟลาวเวอร์ สำรวจข้อมูลประชากรครึ่งล้านคน จาก 132 ประเทศ ระบุว่า เมื่ออายุ 20 กว่าปีจะรู้สึกฮึกเหิม เพราะเพิ่งเรียนจบมา ชีวิตมีอนาคตสนใจ ก่อนที่จะค่อยๆ ไหลลงหลังได้เจอสภาพความเป็นจริง จนมีลูก เริ่มผ่อนบ้าน อายุ 40 ปีปลายๆ เริ่มรู้สึกภารกิจเยอะ แต่พอเลยจุดนั้นได้ก็จะสามารถยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตตัวเอง หรือมองชีวิตในแง่บวกด้วยซ้ำ หรือมองอีกแง่หนึ่งคือ ถ้าถึงตอนนั้นคนที่เครียดหรือรับกับสภาวะนี้ ไม่ได้ที่เป็นโรคเบาหวาน ความดันหัวใจ ก็อาจเสียชีวิตไป


จากที่ไล่เรียงงานวิจัยที่มีเยอะมาก มีข้อสรุปงานวิจัยสหรัฐของสถาบันสุขภาพแห่งชาติของสหรัฐ (National Institutes of Health) หรือ NIH ที่มีงบประมาณสนับสนุนให้ทำวิจัยส่งเสริมงานวิจัยหลายแขนง โดยเฉพาะเรื่องการเปลี่ยนแปลงวัยที่สูงขึ้น (Aging) ข้อสรุประบุว่า มนุษย์ช่วงอายุ 40 กว่าปีแรกของชีวิตไม่ตายหรอก เพราะว่ามีระบบสาธารณสุขดี มียาป้องกันโรคติดต่อต่างๆ ได้ดี การคลอดบุตรได้ปกติต่างจากเมื่อก่อนเสียชีวิต 10-20 % หรือเด็กทารกเมื่อก่อน 1-2 ปีแรกมีโอกาสเสียชีวิตมาก แล้วร่างกายก็ถูกออกแบบมาให้อยู่ได้ 35-40 ปี เพื่อที่จะสืบพันธุ์ ดังนั้นร่างกายคนเราแทบจะไม่เป็นโรคติดต่ออะไรเลยช่วง 40 ปีแรก แต่หลังจากนั้น


“งานวิจัยบอกว่า เมื่ออายุ 40-80 ปี คุณจะอยู่มีคุณภาพชีวิตที่ดีหรือไม่ หรือจะตายเร็ว จะขึ้นอยู่กับไลฟ์สไตล์”


เพราะจากนั้นจะเริ่มเป็นโรคหัวใจ ความดัน เบาหวาน เรียงไป โดยทุกโรคที่ได้กล่าวถึงนี้กราฟจะขึ้นไปเรื่อยๆ และสุดท้ายจะเป็นโรคสมองเสื่อมที่จะเริ่มต้นเป็นมากขึ้นตอนอายุ 65 ปี แต่ถ้าอยากมีความสุขสุขภาพดีต้องดูแลตัวเองด้วยไลฟ์สไตล์ที่ดี


คำแนะนำการมีไลฟ์สไตล์ที่ดี


1.การกินให้น้อย อย่ามาถามว่ากินอะไรดี กินให้น้อยดีกว่า มีงานวิจัยที่ได้รับรางวัลโนเบลปี 2016 เป็นงานวิจัยที่ร่างกายหรือเมื่อเซลล์อดอาหารจะกระตุ้นให้เกิดการกินของเสียข้างในของเซลล์เอง (Self Eating) หรือเป็นการฟื้นฟูเซลล์ของตัวเราเอง โดยการค้นพบกลไกที่เซลล์กลืนกินตัวเองจากการที่ให้เซลล์อดอาหาร และเซลล์จะไปกินของเสียในเซลล์ก็เพื่อให้เกิดเซลล์หนุ่มสาวขึ้นมา จนทำให้ ดร. โอซึมิได้รับรางวัลโนเบล


“จากนั้นเริ่มรับรู้แล้วว่า การอดอาหารทำให้เซลล์เราฟื้นฟูตัวเราเอง และเริ่มไล่อ่านหนังสือไปเรื่อยๆ จนพบว่า การอดอาหารหรือการที่ให้ตัวเองได้หิวบ้าง เป็นข้อที่ดีมากๆ”


ปี 2018 ยังมีงานวิจัยยืนยันกลไกดังล่าวว่า เซลล์ปกติในร่างกายของเราเวลาอดหารจะมีเซลล์เข้าไปกลืนกินและดูแลตัวเอง  แต่เซลล์มะเร็งทำการกลืนกินเซลล์ตัวเองไม่เป็น ซึ่งเขากำลังจะเริ่มแนะนำว่า ถ้าคุณจะรักษามะเร็งต้องเริ่มอดอาหาร แต่หมายถึงการอดแคลอรีที่เป็นพลังงาน แต่อย่าไปอดอาหารพวกวิตามิน


“ถ้าอิ่มตลอดเวลา ผมรับรองว่าคุณจะอายุสั้น กลับขากันถ้าหางานวิจัยที่บอกว่าการกิ่นอิ่มแล้วอายุจะยืน เจอผมจะพาไปเลี้ยงข้าวเลย”


-การอดอาหารแบบนี้คล้ายกับ Intermittent Fasting (IF) หรือไม่


เรื่องนี้เริ่มเป็นที่โด่งดังจากบีบีซีที่บอกว่า กินอาหารทุกวันยกเว้นวันอังคารหรือพฤหัส หรือวันไหนก็ได้ 2 วัน แล้วก็เว้นเลย นี่คือ IF ที่อยู่ๆ กิน อยู่ๆ หยุดกิน ส่วนตัวผมว่าอันนั้นโหดเพราะผมเคยลองมาแล้ว แต่คิดว่าอีกวิธีหนึ่งจะดีกว่าคือ ในทุกๆ วันมีช่วงเวลาที่กินอาหารที่จำกัด เช่น ตื่นเช้ามากินอาหารเช้า 8.00 น. นับต่อไปอีก 8 ชม. แล้วก็ทานถึงตอน 16.00 น.ก็พอ แล้วหลังจากนั้นก็ปล่อยให้ท้องว่างไป 16 ชั่วโมง โดยมีความยืดหยุ่นได้ที่จะปล่อยให้ท้องว่างประมาณ 12 14 หรือ 16 ชม. แต่ที่เคยทำคือ เลิกกินข้าวต้มรอบดึกตอน 22.00 น. ไปเลย หรือการงดอาหารเย็นมื้อใหญ่ๆ เลย แต่เมื่อก่อนเวลา 22.00 น. ยังต้องดูแลลูกค้า ซึ่งถือว่าทำให้เสียสุขภาพอย่างมาก


ปี 2017 นักวิทยาศาสตร์ที่ได้รางวัลโนเบล ทำวิจัยเรื่อง Circadian rhythm ที่ร่างกายเราจะมี Biological Clock หรือนาฬิกาชีวภาพ ในร่างกายแต่ละคนจะมีการทำงานของอวัยวะที่เปิดและปิดตามเวลาร่างกายที่มีวิวัฒนาการมาเป็นล้านๆ ปี เช่นระบบย่อยของกระเพาะอาหารจะปิดทำการ 19.00 น. แต่ถ้าให้เขาทำงานกินไปตอน 23.00 น. ก็ไม่ได้แล้ว


อย่างมนุษย์ยุคโฮโมนิก สัตว์ที่คล้ายมนุษย์เมื่อ 6 ล้านปี แต่กว่าจะพัฒนามาเป็นโฮโมเซเปียนส์แบบพวกเราใช้ 1 ล้านกว่าปี แต่ในช่วงนั้น 6 โมงเย็นพระอาทิตย์ตกฟ้าก็มืดทำให้ต้องเข้าไปนอนและอยู่ในถ้ำไม่ใช่ไปหากินอาหารตอน 5 ทุ่มเพราะอาจจะโดนเสือกิน เช้ามาก็ต้องเดินไปหาของกิน กว่าจะปรุงอาหารมื้อแรกได้ ซึ่งคนสมัยก่อนกว่าจะได้กินมื้อแรกอาจเป็นเวลาเที่ยงเลย เพราะไม่ได้มีตู้เย็นเหมือนสมัยนี้ จนร่างกายเหมือนถูกออกแบบให้อยู่แบบนี้ที่นานๆ ได้ทานสักที หรือถ้าไปดูงานวิจัยหลายอัน คนป่าหรือที่อยู่เป็นเผ่าจะต้องเดินทางไปเป็นกลุ่มเพื่อหาเนื้อสัตว์ไปเป็นสัปดาห์กว่าจะได้สัตว์มา 1-2 ตัว แต่ระหว่างคนที่นั่งคอยก็ไม่ได้มีอะไรกิน ดีไม่ดีร่างกายถูกดีไซน์ให้อดอาหาร  เช่น ทีมหมูป่าที่ติดในถ้ำหลวงขุนน้ำนางนอนยังอยู่ได้


2.การออกกำลังกายเป็นเรื่องสำคัญมาก ซึ่งเป็นเรื่องที่ทุกคนก็รู้แต่ทุกคนขี้เกียจ เพราะจะเห็นจากที่ไม่มีคนพูดว่าจะออกกำลังกายอะไรดี มีแต่บอกว่าวิ่งไม่ได้เพราะเจ็บเข่า เจ็บหลัง เดี๋ยวจะล้มเอา แต่เวลาถามเรื่องกินอะไรจะตอบกันทันที นั่นแหละคือปัญหา ซึ่งมีงานวิจัยที่ระบุชัดเจนว่า ถ้าออกกำลังกายจะช่วยลดความเสี่ยงการเป็นโรคหัวใจ โรคความดัน เบาหวาน หรือมะเร็งต่างๆ โดยมีงานวิจัยที่ออกมาสนับสนุนชัดเจนแล้วว่า ถ้าออกกำลังกายจะช่วยลดความเสี่ยงได้ ซึ่งอาจดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกัน แต่คนที่เป็นโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่หรือผู้หญิงที่เป็นมะเร็งเต้านมพบว่า ถ้าออกกำลังกายจะมีโอกาสเป็นมะเร็งน้อยลง หรือกรณีที่เป็นแล้ว มีการรักษาแล้ว การออกกำลังกายก็จะช่วยลดความเสี่ยงที่โอกาสจะกลับมาเป็นอีกลดลง


-ความถี่ในการออกกำลังกาย


ตามองค์กรอนามัยโลก (WHO) หรือตามประเทศสหรัฐหรือประเทศอื่นๆ มีมาตรฐานเหมือนกันที่เรียกว่า Intensity Exercise  หรือออกกำลังกายให้ได้ สัปดาห์ละ 150 นาที หรือประมาณ 2 ชั่วโมงครึ่ง ซึ่งสำหรับผมถือว่ายังน้อยเกินไป งานวิจัยที่พยายามอ่านมา การออกกำลังกายให้มากที่สุดเพื่อผลประโยชน์ให้อายุยืนที่สุดอยู่ที่เท่าไร แต่ถ้าออกแล้วไม่ได้อายุยืนก็อย่าไปทำ ซึ่งผลปรากฎว่า


“การออกกำลังกายที่เหมาะสมอยู่ที่ 3-4 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ หรือจะเทียบเท่ากับการวิ่งประมาณ 30 กิโลเมตรได้หรือไม่ แต่เพราะคนจะวิ่งเร็วหรือช้าต่างกัน ถ้าคนวิ่งเร็วก็เทียบอย่างนั้นได้ แต่ของผมวิ่งได้ 7-8 กม. ต่อ ชม. ดังนั้นผมก็จะวิ่งประมาณ 20 กว่า กม. ก็จะเทียบเท่ากับ 3 ชม. ต่อสัปดาห์”


คิดว่าหลายคนน่าจะทำได้ โดยเริ่มจากเดินก่อน แล้วค่อยเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ แต่สำหรับผม การวิ่งคือการออกกำลังกายหลักไปแล้วเพราะมันง่าย ไม่ต้องไปชวนใคร หรือคอยใคร แล้วใช้รองเท้าคู่เดียว รองเท้าไม่ต้องซื้อแพงๆ ส้นหนาๆ ซึ่งแปลกมากที่เวลาไปซื้อที่ร้านมักจะแนะนำว่าให้เลือกรองเท้าที่หนาๆ เพื่อลดแรงกระแทก แต่ปรากฎว่างานวิจัยออกมาตรงกันข้ามว่า ถ้ารองเท้าวิ่งแบบหนาๆ หนักๆ แล้วหวังว่าจะช่วยลดแรงกระแทก แต่ปรากฎว่าคนที่วิ่งและใช้รองเท้าอย่างนั้นจะกระแทกเท้าลงไปหนัก เพราะเวลาลงเท้าจะไม่นิ่งก็จะลงหนัก ซึ่งสัญชาตญาณก็จะบอกว่าเมื่อเท้าลงไม่นิ่ง เราก็จะลงเท้าแรงขึ้นไปอีก

หรือเวลาที่วิ่งไปเรื่อยๆ จะรู้สึกเหนื่อย ก็จะไม่สนใจอะไรแล้ว และจะมักลงเท้าแรงๆ ด้วยส้นเท้า ซึ่งทำให้เจ็บ กลายเป็นว่ารองเท้าที่ดีคือรองเท้าที่ไม่แพงและส้นบางๆ เบาๆ โดยการวิ่งควรวิ่งให้ระวังลงน้ำหนักตรงกลางเท้าหรือขยับไปข้างหน้านิดหนึ่ง ถ้ารองเท้าส้นบางหรือพื้นบางเราจะรู้ว่าเราลงเท้าอย่างไร เพราะถ้าเราลงเท้าผิดเราก็จะเริ่มลงน้ำหนักได้ถูก ซึ่งค่อยๆ เริ่มหัดกันได้


นอกจากนั้น อย่านึกว่าการออกกำลังกายเป็นการช่วยลดน้ำหนัก เพราะออกกำลังกายร่างกายเราจะมีประสิทธิภาพสูงมาก ถ้าวิ่ง 15 กม. จำนวนแคลอรีที่เผาผลาญไปเท่ากับการลดไขมันไปได้เพียงแค่ครึ่งขีด ถ้าจะเดินลดน้ำหนักก็ต้องใช้ระยะทางที่เยอะกว่าหรือเกือบ 30 กม. ถึงจะได้เท่ากับลดน้ำหนักไปครึ่งขีด แต่การที่วิ่งเสร็จแล้วไปชั่ง น้ำหนักจะลดลงเยอะเพราะน้ำออกจากร่างกายไปเยอะ แต่ถ้าไปดูการวัดแคลอรีค่าที่วัดจะออกมาน้อยมาก เพราะวิ่ง 1 กม. เท่ากับเบิร์นไปแค่ 50 แคลอรี่ ถ้าจะลดน้ำหนัก 1 กิโลกรัม ต้องเบิร์น 7,700 แคลอรี ส่วนการเดินจะเผาผลาญไป 30 แคลอรี ต่อ 1 กม. หรือถ้าเบิร์นไป 770 แคลอรีเท่ากับจะลดน้ำหนักได้แค่เพียง 1 ขีด หรือถ้าเดินมาแทบตาย 20 กม. แต่ไปกินผัดไทยชามเดียวก็ไม่คุ้มแล้ว เพราะผัดไทย 1 จานมี 600 แคลอรี


“งานวิจัยบอกว่าถ้าเราลดน้ำหนักโดยการกินน้อยลงแล้ว การออกกำลังกายจะช่วยให้รักษาน้ำหนักไม่ให้ขึ้นได้ เพราะร่างกายจะรู้ว่าต้องใช้งาน ดังนั้นอย่าอ้วน และการออกกำลังกายจะช่วยทำให้ได้ฮอร์โมนที่รู้สึกแฮปปี้และรู้สึกดี ซึ่งดีกว่าการที่รับสารความสุขที่ได้จากการกิน”


3.การดูแลน้ำหนักให้ดี ส่วนใหญ่ถ้าวัดเป็นดัชนีมวลกาย (BMI) ไม่ให้เกิน 24.9 แต่วิธีง่ายกว่านั้นคือ  เอาความสูงมาวัดกับเอว เอาเอวตั้งหารด้วยความสูง จะเซนติเมตรหรือนิ้ว แล้วให้สัดส่วนเหล่านี้ต่ำกว่า 0.5 โดยไขมันที่อันตรายที่สุดคือ ไขมันตรงท้องหรือ Visceral Fat เพราะไขมันตรงนี้จะไปเบียดบังอวัยวะสำคัญเสี่ยงทำให้เกิดเป็นมะเร็งได้ เช่น การที่บอกว่าผู้หญิงไม่สวยเพราะมีเปลือกส้มหรือไขมันตรงต้นขา แต่ไขมันนั้นไม่อันตราย แต่ไขมันที่อันตรายคือไขมันที่ผู้ชายส่วนใหญ่จะมีตรงท้อง ซึ่งการดูแลน้ำหนักสามารถดูได้ทั้งจากค่า BMI แต่ถ้าจะให้ดีและสำคัญกว่าคือ การวัดรอบเอวและหารด้วยความสูงค่า 0.45 คืออัตราที่ดีมาก ซึ่งสำหรับผมมองว่าการวัดค่าที่เอวเป็นตัวสำคัญกว่า เพราะเป็นการวัดไขมันตรงท้องซึ่งเป็นไขมันที่ไม่ดี


4.อย่าดื่มสุรามากไป แต่ถ้าไวน์วันละ 1-1.5 แก้วยังพอได้


5.ห้ามสูบบุหรี่


จากที่กล่าวมามหาวิทยาฮาร์วาร์ด ระบุว่าถ้าใครสามารถทำตามเกณฑ์นี้ได้จะมีอายุยืนขึ้น 12-14 ปี ถ้าปัจจุบันอายุ 50 ปี ซึ่งคิดว่าเป็นไลฟ์สไตล์ที่ไม่ยาก และไม่ได้ใช้เงินอะไรเพิ่ม ดีไม่ดีค่าใช้จ่ายลดลงด้วย แถมยังได้อายุยืนได้อีก 10 กว่าปี และที่สำคัญเป็นอายุที่มีคุณภาพ คือ การมีช่วงเวลาสุขภาพไม่ดีให้สั้นที่สุด หรือมีสุขภาพที่ไม่ดีในช่วงบั้นปลายชีวิตที่สั้นที่สุด


สิ่งที่น่ากลัวมากๆ อย่างงานวิจัยที่อังกฤษค้นพบว่า คนที่มีช่วงเวลาสุขภาพที่ไม่ดีแต่ยังมีชีวิตอยู่ ยังเป็นช่วงที่ยาวขึ้นเรื่อยๆ เป็น 4-6 ปี แต่จะทำอย่างไรให้ช่วงที่สุขภาพไม่ดีเหลือแค่วันเดียว และจะทำอย่างไรที่จะใช้ชีวิตให้ดีมีคุณภาพไปจนวันสุดท้าย


แต่ทางฮาร์วาร์ดไปสำรวจคนที่ทำได้ตามทั้ง 5 ข้อที่กล่าวมา มีอยู่เพียงแค่ 5 % เท่านั้น ส่วนใหญ่ตกตรงอ้วน เพราะมี BMI สูง และเป็นเทรนด์ของโลกและประเทศไทยด้วย คนที่เป็นโรคอ้วน 3 ส่วน คือ เริ่มมีน้ำหนักเกินคือมี BMI 25-30 คนที่เป็นโรคอ้วน และคนที่มีน้ำหนักเลยไปกว่านั้น โดยที่สหรัฐคนที่เป็นโรคอ้วนมีอยู่ประมาณ 30-40% ของประชากรผู้ใหญ่ ส่วนประเทศไทยอยู่ที่ 10 % แต่แนวโน้มคนเป็นโรคอ้วนของไทยขึ้นมาตลอด ตอนนี้สถิติคนไทยมีคนน้ำหนักเกินกว่า 30 % คนที่เป็นโรคอ้วนประมาณ 10 % ถือเป็นประเด็นที่มีความเสี่ยงสูงสุดของสังคมผู้สูงวัยในอนาคต


มองกระแสการวิ่งเพื่อสุขภาพเพิ่มขึ้นในสังคมไทยส่งผลต่อการใช้ชีวิตของคนไทยดีขึ้นหรือแค่เพียงเฉพาะบางกลุ่ม


ดูจากสถิติจะพบว่า ส่งผลดีต่อเฉพาะบางกลุ่มเท่านั้นที่มีความตื่นตัวมากๆ ขณะที่บางกลุ่มยังมีถามว่าจะกินอะไรกันดีอยู่ ปัญหาคือ อย่ากิน มีงานวิจัยระบุว่าเวลาขายของเพื่อการออกกำลังกายขายยาก แต่ขายของเพื่อกินขายง่ายมาก เพราะคนเรากินอาหารทุกวัน โดยต้องยอมรับว่าออกกำลังกายเป็นฮาร์ดเซลล์ ซึ่งตรงข้ามกับการขายอาหาร


“วินัยจึงเป็นเรื่องสำคัญมากในการลดทานอาหาร ซึ่งอาหารถือว่ามีประโยชน์ และมีหลายกรณีที่กินอาหารยังมีประโยชน์มากกว่าไปทานอาหารเสริมด้วย”


แต่การกินอาหารต้องระวังเรื่องแคลอรีเยอะด้วย โดยส่วนตัวระยะหลังเริ่มทานอาหารที่มีแคลอรี่ต่ำ เช่น ดื่มชา ซึ่งมีประโยชน์มาก เพราะมีการดื่มชากันมาเป็น 1,000 ปีแล้ว


จากจุดเริ่มต้นที่พบว่าสุขภาพไม่ดีตอนอายุ 56 ปี ใช้เวลานานขนาดไหนกว่าจะปรับไลฟ์สไตล์ใหม่ได้


สำหรับผมใช้เวลา 3-4 ปี ถึงคิดว่าเป็นจุดที่โอเค โดยตอนแรกหมอสั่งเลยว่าหลัง 6 โมงเย็นห้ามกินอะไรเลย ซึ่งตอนนั้นหงุดหงิด เพราะเมื่อก่อนทำงานมาเหนื่อยๆ อาหารเย็นคือการให้รางวัลตัวเอง เมื่อหงุดหงิดก็ไม่รู้จะทำอะไร ก็เลยเอาเวลานั้นไปออกกำลังกายแทน เพราะตอนแรกเห็นคนอื่นกินไม่ได้ จึงต้องเลยไปวิ่ง


“วิธีที่ง่ายที่สุดและเป็นตัวเปลี่ยนชีวิต คือแทนที่จะทานข้าวเย็น เอาเวลานั้นไปเป็นวิ่งแทน”


ผ่านมา 7 ปีแล้ว จนคิดว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือการกิน ถ้ากินไป 700 แคลอรี วิ่งอีก 300 แคลอรี หายไปถึง 1,000 แคลอรี จากเดิมที่กินแล้วค่อยไปวิ่ง ตรงนี้คือตัวเปลี่ยนชีวิตของผม เหนื่อยและยาก แต่ก็ค่อยๆ ปรับตัวไป ตอนแรกก็จะเริ่มจากเดินก่อน วิ่ง 3 กม.แทบจะคลานกลับมาเพราะเหนื่อยมาก หลังปรับตัวได้มากขึ้นจนตอนนี้อยู่ตัวแล้ว ส่วนใหญ่วิ่งได้ 6-7 กม. โดยจะทำบ่อยที่สุดเท่าที่ทำได้ อย่างน้อยสุด 4 ครั้งต่อสัปดาห์ ซึ่งทุกอย่างที่แนะนำไป เกิดจากเอาตัวเองเป็นหนูทดลองหมดแล้ว เคยพยายามทดลองวิ่งทุกวันก็ยังไม่เจ็บหัวเข่า เคยลองวิ่ง 10 กม. 4 วันติดต่อกัน เท่ากับ 1 มาราธอนก็ได้ไม่เป็นไร แต่ถ้าลองแล้วร่างกายบอกว่าไม่ไหวก็ต้องถอยอย่าฝืน


เมื่อตอนอายุ 60 กว่า ผมลองทำมาหมดแล้ว และน้ำหนักลดไป 12 กิโลกรัม ตัวเลขต่างๆ ดีขึ้นมา ไม่เป็นโรคภัย และที่สำคัญที่สุดจำได้เลยว่าทุกปีตอนอายุ 50 กว่า ป่วยปีละ 4-5 ครั้งที่ต้องหยุดงาน และป่วยเป็นหวัด 10 ครั้ง แต่ 4-5  ปีที่ผ่านมาล่าสุด ไม่สบาย 2 ปีครั้ง แล้วไม่ต้องหยุดงานเลย กลายเป็นตอนนี้ร่างกายแข็งแรงกว่า 10 ปีที่แล้ว ก็รู้สึกพอใจมาก ทุกอย่างที่ทำช่วยให้คุณภาพชีวิตดีขึ้น กลายเป็นว่าทำให้เรามีเวลาเพิ่มขึ้นเพราะเวลาไม่สบายเวลาเราจะหายไป แล้วเรื่องที่แปลกมากคือ หมอฟันบอกว่าฟันก็ดีขึ้น เพราะกินน้อยลงไป 1 ใน 3 อย่างน้อยฟันก็สึกน้อยลง


นอกจากนั้น การนอนก็เป็นเรื่องสำคัญมาก งานวิจัยบอกไว้เลยว่าถ้านอนไม่ดี นอนไม่พอ จะทำให้คุณอ้วน โดยงานวิจัยของ ดร.แมทธิว วอร์กเกอร์ ที่ออกหนังสือ Why We Sleep เป็นหนังสือที่ดีมากแล้วผมก็สรุปไว้ในหนังสือ Healthy Aging เกิด แก่ (ไม่)เจ็บ ตาย สูงวัยอย่างมีคุณภาพ ไว้แล้วว่า ถ้าคุณนอนน้อย ตัวฮอร์โมนมันจะผิดแล้วจะทำให้รู้สึกหิวและรู้สึกไม่อิ่ม โดยงานวิจัยระบุชัดเจนว่า ถ้านอนไม่พอ น้ำหนักมีโอกาสขึ้นไป 4-7 กิโลกรัม และจะมีผลกระทบอื่นๆ เยอะแยะ รวมทั้งเซลล์ก็มีความเสี่ยงเป็นโรคต่างๆ ที่สำคัญคือ ถ้านอนไม่พอ สมองจะไม่สามารถล้างของเสียที่อยู่ในสมองออกไปได้ และเป็นสาเหตุของการเป็นโรคอัลไซเมอร์ อีกทั้งถ้าหากเราสามารถนอนหลับลึก จะมีน้ำในไขสันหลังไปฉีดล้างของเสียในสมองออกไป ถ้านอนหลับไม่ดีหลับไม่ลึก กระบวนการนี้จะไม่เกิดขึ้น และของเสียก็จะเข้าไปเกาะสมองและเป็นอัลไซเมอร์ได้


คำแนะนำเมื่อนอนไม่หลับ หรือมีการตื่นระยะสั้นช่วงกลางดึก


เวลาอายุมากขึ้นและผมก็เป็นคนที่ตื่นกลางดึกเพื่อมาเข้าห้องน้ำ 1-2 ครั้ง พอตื่นมาแล้วก็นอนไม่หลับ แต่มีวิธีแก้คือจะนั่งสมาธิก่อนนอนเพื่อให้ผ่อนและรู้สึกสงบ แล้วก็ทานชาเพราะในชามีสารที่ทำให้มีสมาธิดีขึ้น มีโฟกัส แล้วยังทำให้รู้สึกผ่อนคลายหรือรีแล็กซ์ด้วย เช่น ชาคาโมมายล์


สิ่งที่แนะนำสำหรับหลายคนที่ยังไม่เริ่มสนใจสุขภาพ แล้วมักอ้างว่าไม่มีเวลา


หลังได้ทำ Healthy Aging ที่มาใส่ใจสุขภาพมากขึ้น และพบว่ามีเวลามากขึ้น ความจริงทุกคนสามารถเริ่มทำได้จากการลองไม่กินอาหารสักมื้อหนึ่งก็จะมีเวลาเหลือเลย หรือกินเช้า กลางวันแล้ว แต่ข้าวเย็นจะทานก็ได้แต่ขอให้น้อยที่สุด หรือใช้เวลาเพียง 2-3 นาที เพราะถ้าเปิดให้ตัวเองนั่งกินจะยาวเป็นชั่วโมงเพราะจะมีการนั่งคุยกัน ถ้าจะทำจริงๆ ทำได้แน่นอน แต่กรณีของผมเกือบสายเกินไปเพราะผมรอถึงอายุ 56 ปี ถึงได้ออกหนังสือมาโดยมีเป้าหมายให้คนที่อายุ 40 ปี เพราะคนเราถึงอายุ 40 ปีไม่ค่อยเป็นอะไรหรอก แต่หลังจาก 40 ปีแล้วเป็นเรื่องของไลฟ์สไตล์ล้วนๆ และถ้าอายุเลยไป 80 กว่าปีจะเป็นเรื่องของยีน (Gene) โดยตอนหลังมีการทำงานวิจัย Genome Mapping โดยสหรัฐทำสำเร็จที่แรกเมื่อปี 2003 จากนั้นมีการพัฒนาไปเรื่อยๆ จากตอนแรกมีต้นทุนที่ทำ 2,300 ล้านเหรียญสหรัฐ ตอนนี้พวกเราทำกันเองได้ 400-500 ล้านเหรียญสหรัฐ แต่ที่สำคัญมีนักวิจัยบอกแล้วว่า มนุษย์เรามียีนที่เป็นโรคอ้วนอยู่ 20 ยีน ยีนที่ทำให้เป็นโรคสองเสื่อม ทำให้เป็นเหบาวาน กลายเป็นว่ายีนเป็นเรื่องสำคัญ ดังนั้นวิวัฒนาการของแพทย์ต่อไปจะมีการจัดการยีนอย่างไร และในอนาคตน่าจะมีเรื่องที่ตื่นเต้นขึ้นมาก


ย่อเรื่องราวจากหนังสือ


-Yamanaka Factor โดยเกิดจากนักวิจัย Shinya Yamanaka ที่ได้รับรางวัลโนเบลเมื่อปี 2012 คือการพบว่าเซลล์ที่เป็นตัวอ่อนในท้องของแม่ เซลล์จะเป็นสเต็มเซลล์ทั้งหมด โดยที่ยังไม่รู้ว่าเซลล์นั้นจะเกิดเป็นเซลล์อะไรต่อ จนต่อไปจะเริ่มมีการแบ่งเซลล์แบ่งตัวตามฟังก์ชั่น สเต็มเซลล์ที่คนไปฉีดกันตอนนี้จะเป็นเซลล์อะไรก็ได้ แต่ที่ Yamanaka ค้นพบคือวิธี Yamanaka Factor 4 ตัว ที่ฉีดไปแล้วทำให้เซลล์ที่เป็นอะไรก็ได้ หมุนเวลากลับมาเป็นสเต็มเซลล์ใหม่ และงานวิจัยก็จะมีการพัฒนาไปเรื่อยๆ ถ้าสามารถพัฒนาเรื่องนี้เป็นเรื่องเป็นราวได้ คุณสามารถจะแปลงเซลล์ที่มันแก่ให้กลายเป็นสเต็มเซลล์อะไรก็ได้ หรือให้เซลล์อายุ 50 ปี เป็น 20 ปีก็ได้ ในเชิงการทดลองกับหนูทำได้แล้ว แต่ประเด็นคือ ถ้าทำมากเกินไปจะกลับมาเป็นเซลล์มะเร็งแทน


-คริสเปอร์-แคสไนน์" (CRISPR-Cas9) คือ การตัดต่อ โดยใช้กลไกของแบคทีเรียส่งคริสเปอร์ไปเข้าหายีนที่จะตัดทิ้งแล้วก็ไปใส่ยีนส์อันใหม่เข้าไป ซึ่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดกับ Massachusetts Institute of Technology (MIT) ทำได้แล้ว และเดาว่าอีกไม่กี่ปีต้องมีคนได้โนเบลจากเรื่องนี้เพราะเทคโนโลยีได้เกิดขึ้นแล้ว เท่ากับแสดงว่าจะทำให้คุณสามารถตัดต่อยีนที่ทำให้คุณเป็นปัญหาได้ อาจเริ่มต้นจากยีนที่ชัดเจนว่าเป็นเพราะยีนอะไรแล้วก็จัดการ เช่น ยีนที่ชัดเจนอย่างธาลัสซีเมีย แต่มันอาจจะพัฒนาไปได้เอง เช่น ถ้ารู้ว่าเรามียีนส์ APOE ซึ่งปกติจะมีอยู่ 4 อย่างคือ ยีน APOE2 APOE3 APOE4 โดยใครที่มี APOE4 มีโอกาสที่จะเป็นโรคสมองเสื่อมได้มาก หรือใครมี APOE2 มีโอกาสเป็นน้อยมาก โดยฮาร์วาร์ดและ MIT สามารถตัดแต่งเอา APOE4 ออก แล้วใส่ APOE2 ใส่แทนได้ ซึ่งจะต้องมีการตรวจก่อนว่า เรามียีนอะไรบ้าง เช่น ยีนที่ทำให้ผอม ทำให้อ้วนมีหมดแล้ว แต่ประเด็นคือ การที่ผมถึงมีความกระตือรือร้นดูสุขภาพตัวเอง ก็เพื่อรอสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น ที่คาดว่าดูแล้วไม่น่าถึง 20 ปี เทคโนโลยีนี้น่าจะเกิดขึ้นได้

ยังมีประเด็นที่น่าสนใจคือ เมื่อปลายปี 2018 นักวิทยาศาสตร์ของจีนประกาศออกมาเลยว่าเขาใช้ คริสเปอร์-แคสไนน์ ผลิตเด็กที่เกิดใหม่มา 2 คน โดยเป็นฝาแฝด และบอกเลยว่ามีการตัดแต่งยีนที่ทำให้เด็ก 2 คนนี้ไม่มีทางเป็นโรคเอดส์ แต่โดนต่อว่ากระจาย และเพิ่งถูกตัดสินเข้าคุกไป เพราะตัดแต่งพันธุกรรมใหม่โดยที่ไม่มีใครเห็นชอบ เพราะเด็กให้ความเห็นชอบไม่ได้ แต่ที่เล่าให้ฟัง เพราะอยากให้ได้เห็นถึงศักยภาพของวิทยาศาสตร์ปัจจุบันจะใช้คริสเปอร์-แคสไนน์ทำอะไรก็ได้ แต่อาจจะมีประเด็นที่อ่อนไหวต่อสังคมได้


หรืออย่างการทำ Designer Baby ที่คนรวยจะบอกเลยว่าแม้ผมตัวเตี้ย แต่ลูกผมต้องตัวสูง มองว่าเทคโนโลยีพวกนี้เราไปกดเขาไม่ได้หรอก เพียงแต่ถ้าเราพยายามดูแลตัวเอง เขาอาจเอายีนที่ไม่ดีของเราออกไปได้ เขาจะหมุนเซลล์ให้เป็นหนุ่มสาวก็ได้ เป็นสิ่งที่น่าลุ้น โดยหลายท่านที่จะอายุ 40 ปี อยากให้ดูแลตัวเองไว้ ถึงวันนั้นวิทยาศาสตร์จะพาเราไปอีกไกล ดีไม่มี 20 ปีข้างหน้าอาจจะไม่ต้องออกกำลังกายมาขนาดนี้ เพราะใช้วิทยาศาสตร์ประเภทนี้มา


เมื่อความแก่เป็นโรค สิ่งที่จะทำให้ยืดอายุเวลาหนุ่มสาวได้มากขึ้น


ผมคิดว่าไลฟ์สไตล์ช่วยได้มาก สำหรับตัวเองที่ผ่านมาค้นพบว่าก็เป็นแบบนี้จริง และผมไม่เคยพูดเรื่องรูปร่างหน้าตาเท่าไร เพราะคิดว่าในที่สุดทุกอย่างมันเกิดจากข้างในตัวเราเอง แม้กระทั่งผิวพรรณ ถ้าออกกำลังกายให้ดี สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เลือดจะไหลเวียนดีตลอดทั้งร่างกาย ก็จะส่งผลให้ผิวพรรณก็จะดีไปด้วย และรูปร่างหน้าตาก็จะดีไปด้วย


ส่วนอื่นๆ ถ้าร่างกายแข็งแรงจากประสบการณ์ของตัวเองภูมิต้านทานก็จะแข็งแรงไปด้วย  ยังมองไม่เป็นข้อเสีย อาจจะต้องระวังเรื่องการบาดเจ็บวิ่งแล้วล้ม หรือวิ่งตอนกลางคืนต้องระวังให้มากหน่อยที่รถอาจจะชนได้


จนสุดท้ายแล้วอย่ารอจนมาบอกว่า ตอนนี้คุณวิ่งไม่ได้แล้วเพราะหัวเข่าเจ็บแล้ว หรือกระดูกพรุนแล้ว ถึงจุดหนึ่งบางคนอาจนึกว่าผมพูดให้กับคนอายุมาก แต่บางที่คนที่อายุมากไปก็อาจสายเกินไป ซึ่งตัวเองก็นึกว่าสายเกินไปส่วนหนึ่งเพราะคิดว่าควรจะเริ่มต้นเมื่ออายุ 40 ปี โชคดีที่พลิกกลับมาได้ เพราะถ้าตอนนั้นไม่ทำอะไรเลย เมื่ออายุ 60 อย่างตอนนี้หมออาจจะสั่งว่าวิ่งไม่ได้แล้ว หัวเข่าสึกไปมากแล้ว ก็จะเสียโอกาสไปเลย


Healthy Aging เป้าหมายของอาจารย์คืออะไร


“ถ้าจะต้องตายอายุเท่าไรก็ตาม ขอทำให้ตัวเองมีสุขภาพดีจนเกือบวันสุดท้าย เพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่ทรมาน ยอมรับว่าอยากจะแหกกฎ เกิด แก่ ไม่เจ็บ แล้วตาย”


 เมื่อคิดอย่างนี้แล้ว ไม่ไปซื้อประกันชีวิตและประกันสุขภาพ เพราะจริงๆ การซื้อประกันสุขภาพไม่ได้ประกันสุขภาพ เวลามาขายเขาจะบอกว่าป้องกันโรค 15 หรือ 20 โรคร้าย เราก็จะจิกถามโรคไหนคุ้มครอง อันนั้นไม่ได้ประกันสุขภาพ แต่นั้นหมายความว่า ถ้าคุณเจอโรคร้ายโรคอะไรแล้วเขาจะจ่ายค่ารักษาให้ นั่นคือการประกันการรักษาโรค แต่ถามจริงๆ ไม่มีใครอยากเป็นโรคอะไรบ้าง แต่เราถามเหมือนเราเหมือนเราอยากเป็นทุกโรค


ประเด็นสุดท้ายคือ “ถ้าเราดูแลสุขภาพของเราดี เราจะไม่เป็นภาระกับคนอื่น สังคม ระบบสาธารณสุข หรือลูกหลาน ในที่สุดแล้วประเทศไทยและเศรษฐกิจไทยกำลังเข้าสู่สังคมของผู้สูงอายุ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในเชิงเศรษฐกิจ คือผู้สูงอายุนี้จะเป็นภาระด้านสาธารณสุขมากน้อยแค่ไหน ถ้ามากจะเป็นแรงฉุดเศรษฐกิจอย่างมากทั้งทางตรงและทางอ้อม แต่ถ้าผู้สูงอายุสุขภาพดี จนวันสุดท้ายภาระทางเศรษฐกิจของเราจะหายไปค่อยข้างมาก ซึ่งถือว่าช่วยทั้งตัวเอง ช่วยลูกหลาน และช่วยทั้งประเทศชาติ”


ในมุมนักเศรษฐศาสตร์มองเรื่องไทยมีศักยภาพเป็น Wellness Hub หรือ Wellness Center อย่างไร


ผมคิดเสมอมาว่าประเทศไทยต้องไปทางนั้นที่จะเป็นศูนย์กลางบริการเพื่อส่งเสริมสุขภาพ ที่ผ่านมาถือว่าเราโชคดีที่เป็นประเทศที่มีการท่องเที่ยวบูมมาก คนจะรู้จักว่าไทยเป็นประเทศที่น่าท่องเที่ยว การมาเที่ยวเราเป็นอุตสาหกรรมบริการที่ต้องให้เขามาเที่ยวให้สนุก แต่ความจริงอุตสาหกรรมนี้มาร์จินไม่สูง แต่มาร์จินที่สูงกว่าคือ การรักษาพยาบาล หรือ Medical Tourisim หรือการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ ซึ่งประเทศไทยหลังดูแลเรื่องโควิดได้ดีมาก ถือเป็นพื้นฐานที่ดีมากที่ช่วยสร้างให้เขาทราบชื่อเสียงความมั่นคงทางด้านสาธารรณสุขของไทย


“ไทยเรามีข้อดีที่คนชอบมาเที่ยวอยู่แล้ว แล้วเรายังมีข้อดีที่มีระบบสาธารณสุขที่ดีเห็นจากโควิดฯ ถ้าเอา 2 อย่างนี้มาบวกกัน และพยายามจะส่งเสริมให้เกิด Medical Tourisim ส่งเสริมการมาพักฟื้นหรือฟื้นฟูตัวเองในไทย ทั้งระดับวิชาการทางตะวันตก และแพทย์แผนไทยอย่างการนวดหรือสปา ถือเป็นการสร้าง Alternative Healthcare อีกแบบหนึ่งที่ช่วยเพิ่มมูลค่าที่สูงขึ้น (Value Added)”


จากศาสตร์ตะวันตกก็เป็นที่รู้กันอยู่แล้วว่า รพ.ไทยมีการรักษาที่ดี เห็นได้จาก รพ.ที่มีการจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ มี พี/อี สูงกว่า 20 เพราะตลาดให้ความมั่นใจว่าอุตสาหกรรมโตได้ดี และยังมีแพทย์แผนไทยอีกจะช่วยเพิ่มมูลค่าให้กับอุตสาหกรรมและการท่องเที่ยวได้อย่างมาก ซึ่งความจริงก็เป็นงานที่เคยทำกันอยู่แล้ว โดยต่างจากเดิมที่ไทยเติบโตจากอุตสาหกรรมรถยนต์ แต่เป็นการประกอบชิ้นส่วนยานยนต์ที่เป็นแบรนด์ของต่างประเทศหมด ซึ่งตอนนี้กำลังโดนดิสรัปชั่นด้วยรถไฟฟ้า ที่เราต้องเปลี่ยนบริบทและวิธีการดำเนินเศรษฐกิจไปสู่อันอื่น ตอนนี้มีทางเลือกทางเดียว คือ “การบริการ” เพราะคนไทยเก่งทางด้านนี้อยู่แล้ว เพราะการท่องเที่ยวจะกลับมาบูมยากขึ้นหลังโควิดฯ สิ่งที่ทำได้คือต้องปรับไปสู่การ เรื่องของสุขภาพ


ถ้ามีโอกาสย้อนเวลาไทม์แมชชันกลับไปหาตัวเองเมื่อ 20-30 ปี จะแนะนำตัวเองอย่างไร


ยากนะเพราะ 20-30 ปีที่แล้วเจอวิกฤตต้มยำกุ้งพอดี


“ถ้าย้อนเวลาได้จะบอกตัวเองให้ดูแลสุขภาพกว่านี้ เพราะเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด ไม่อย่างนั้นต้องคอยจ่ายค่ารักษาให้โรงพยาบาลหมด ก็เหมือนกับการเป็นเจ้าของบริษัทแต่กลับไม่รู้เรื่องการปฏิบัติในบริษัทของตัวเองเลย คอยให้คนอื่นทำและแนะนำหมดเลย ซึ่งถือเป็นเรื่องที่สุมเสี่ยงมาก”


เรามักจะดูแลสิ่งที่สำคัญที่สุด น้อยที่สุด นั่นคือสุขภาพร่างกาย เพราะช่วงที่อายุน้อย 20-30 ปี สุขภาพเราจะดีมาก เราจะทำร้ายร่างกายอย่างไร ร่างกายก็จะกลับมาฟื้นฟูกลับมาได้ เราจะนอนดึก เที่ยวดึก กินอาหารไม่ดี ร่างกายรับได้หมด เพราะเราเคยตัว และนึกว่าร่างกายไม่ต้องดูแลเลยก็ได้


ฝากความห่วงใยผู้ประกอบการ เดินตาม Healthy Aging


ต้องลองไม่กินอาหารสักมื้อหนึ่งแล้วเอาเวลานั้นไปออกกำลังกาย ลองทำดูแล้วน้ำหนักเราจะหายไป 5 กิโลกรัมทันทีเลย


เทปบันทึกรายการ ห่วงใย Inspried

ศุกร์ที่ 17 กรกฎาคม 2563 เวลา 14.00-15.00 น.

หัวข้อ "The Economics of Healthcare & Aging for Silver Population"

แขกรับเชิญ-ดร.ศุภวุฒิ สายเชื้อ ที่ปรึกษากลุ่มธุรกิจการเงินเกียรตินาคินภัทร

ดำเนินรายการ-ดร.ณัฐวุฒิ กุลนิเทศ CEO-ADGES & Content Director ห่วงใย Thai Business



เอกสารประกอบการสัมภาษณ์




เรื่อง ADGES

ถอดบทสัมภาษณ์โดย บงกชรัตน์ สร้อยทอง


ดู 1,090 ครั้ง

© 2020 by ADGES