ค้นหา

รักเธอ ประเทศไทย - คุณวิวรรณ ธาราหิรัญโชติ



ห่วงใย Inspired

วันศุกร์ที่ 24 กรกฎาคม 2563 เวลา 15.00-16.00 น.

หัวข้อ “รักเธอ ประเทศไทย"

แขกรับเชิญ-คุณวิวรรณ ธาราหิรัญโชติ อุปนายกสมาคมนักวางแผนการเงินไทย

ดำเนินรายการ ดร.ณัฐวุฒิ กุลนิเทศ CEO-ADGES & Content Director ห่วงใย Thai Business


จากวิกฤตที่เกิดขึ้นทำให้เห็นความแตกต่างของคนไทยและต่างชาติว่ามีจุดแข็งหรือจุดอ่อนอยู่ที่ตรงไหน โดยเฉพาะความเหลื่อมล้ำที่เป็นอยู่ จนส่งผลกระทบที่เกิดขึ้น เช่น รายได้ แรงงาน ฯลฯ และมองว่าจากวิกฤตครั้งนี้ คุณวิวรรณ ธาราหิรัญโชติ อุปนายกสมาคมนักวางแผนการเงินไทย ได้เขียนบทความถึงรักเธอ ประเทศไทยขึ้นมา ซึ่งวันนี้เธอจะมาบอกเล่าถึงแรงบันดาลใจของการเขียนเรื่องนี้ พร้อมมองว่าไทยจะสามารถลดปัญหาความเหลื่อมล้ำลงได้อย่างไรบ้าง


ที่มาหรือแรงบันดาลใจของบทความ “รักเธอประเทศไทย”


เริ่มเขียนตอนที่สหรัฐมีจราจลเกิดขึ้น ทำให้นึกถึงประเทศไทยที่เวลาถูกพูดถึงคือ ไร้วินัย รักสบายๆ ง่ายๆ ไม่เคยอยู่ในระเบียบและกฎเกณฑ์ ซึ่งถ้าโรคระบาดมาไทย คิดว่าประเทศไทศต้องเสร็จแน่เพราะคนไทยไม่มีวินัย แต่ปรากฏว่าผลที่ออกมาอยู่ในทางตรงข้าม เพราะเมื่อเกิดเหตุการณ์ขึ้นจริง คนไทยกลับให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีทั้งอยู่บ้านและการใส่หน้ากากอนามัย


“ทำให้ตระหนักเลยว่าสมบัติที่มีค่ามากที่สุดของไทยคือ ‘คนไทย’ ที่ดูเหมือนไร้วินัย แต่ถ้าถึงเวลาต้องทำก็รวมพลังและทำได้จริง”


เลยอยากเขียนชมคนไทย ซึ่งบังเอิญชอบเขียน พอเป็นเรื่องโควิด-19 ก็มานั่งวิเคราะห์ดูว่าทำไมไทยถึงมีการบริหารจัดการได้ดี ซึ่งพบว่ามี 2 เหตุผลหลักคือ


1.คนเก่งๆ หรือท็อปในห้องเรียนส่วนใหญ่จะนิยมไปเรียนหมอ ทำให้เราสามารถบริหารจัดการโควิด-19 ได้ดีเพราะมีคนเก่งอยู่ตรงนั้น


2.การมีน้ำใจที่รินหลั่งอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดขึ้น เรื่องน้ำใจต่างๆ คิดว่าถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่ตอนที่เกิดสึนามิที่ญี่ปุ่นก่อน ไทยได้ไปช่วยเขา แต่พอกลางปีน้ำท่วมภาคใต้ พอน้ำท่วม กทม.ญี่ปุ่นก็กลับมาช่วยเรา และเราต่างก็ช่วยกันเองด้วย จนพัฒนามาเรื่อยๆ ที่สำคัญจนถึงงานจนงานพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช หรือในหลวงรัชกาลที่ 9 ที่ทำให้เห็นว่าพระองค์ท่านทรงทำเป็นแบบอย่างในการเสียสละเพื่อส่วนรวมจริง และเห็นมาเรื่อยๆ ซึ่งคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีและควรจะทำต่อไป


สิ่งที่เมืองไทยต้องเติม


ไทยเราก็มีปัญหาและสิ่งที่ต้องเติมคือ “การแก้ไขเรื่องความเหลื่อมล้ำ” เราต้องยอมรับว่าสังคมไทยมีความเหลื่อมล้ำช่วง 20-30ปี โดยเฉพาะความเหลื่อมล้ำทางโอกาสมันเพิ่มขึ้น สมัยที่เป็นเด็กพี่ก็มาจากครอบครัวธรรมดา แต่พี่ได้รับโอกาสมาเช่นกัน แต่เมื่อ 40 ปีที่ผ่านมาความเหลื่อมล้ำทางโอกาสมันน้อยมาก ซึ่งถ้าเราเรียนดีตั้งใจก็จะมีโอกาสได้ทุนการศึกษาและมีโอกาสได้ทำงานที่ดีๆ แต่พอรุ่นหลังโอกาสมันหายไป


“พอมีความเหลื่อมล้ำทางฐานะ ก็จะมีความเหลื่อมล้ำทางโอกาสด้วย”


เคยจะให้ทุนโอกาสเรียนดีแต่ยากจนเมื่อ 30 ปีก่อน ซึ่งเพื่อนพี่เป็นอาจารย์บอกไม่มีหรอกเด็กที่เรียนดีแต่ยากจนมีแต่เด็กเรียนดีมีฐานะกันหมด กลายเป็นคนที่ต้องการความช่วยเหลือเขาไม่ได้เรียน แต่เขาอยู่กลางๆ หรือท้ายๆ หมด เพราะเขาไม่มีโอกาส ขณะที่คนมีสตางค์กลับบ้านไปได้ดูทีวีที่มีสารคดีดู มีความรู้เพิ่มพูน มีอินเทอร์เน็ทให้เข้า คนที่ไม่มีโอกาสเข้าไม่ถึงสิ่งเหล่านี้ แถมผู้ที่เลี้ยงดูเด็กมักไม่ใช่พ่อแม่ แต่เป็นตากับยายเลี้ยงดูมา ทำให้เด็กรุ่นนั้นก็จะได้ความรู้จากคนอีกรุ่นหนึ่ง เพราะฉะนั้นจึงมีช่องว่างอยู่และกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ


โดยคิดว่าเรื่องนี้ยังเป็นจุดที่ยังพอจะแก้ไขได้ เพราะอย่างสหรัฐมีความเหลื่อมล้ำมากกว่าไทยอีก หากเทียบเมื่อ 40 ปีที่ผ่านมา สหรัฐมีความเหลื่อมล้ำเพิ่มขึ้นถึง 22 % และเมื่อมาดูตัวเลขทางสถิติเมืองไทยก็มีความเหลื่อมล้ำที่เพิ่มขึ้นแต่น้อยกว่าสหรัฐ หรือจริงๆ ไทยดีขึ้นด้วยซ้ำ ซึ่งเป็นการวัดโดย GINI Index ต่ำ 0 แปลว่าทุกคนยังเท่ากันหมด ยิ่งสูงมากหรือวัดคะแนนออกได้ 1 แสดงว่าต้องมีคนหนึ่งได้สูงสุดไปหมด และที่เหลือไม่ได้อะไรเลย


โดยปี 1990 ไทยได้ 0.453% ปี 2000 ทำได้ 0.394% หรือดีขึ้นซึ่งเป็นผลมาจาก 1997 เกิดวิกฤตต้มยำกุ้งซึ่งความเหลื่อมล้ำลดลงเพราะคนรวยมีฐานะที่จนลง ปี 2010 อยู่ที่ 0.394% และล่าสุดปี 2018 อยู่ที่ 0.364 % แต่ความแตกต่างยังมีอยู่มากหากคิดตาม 1 % อยู่ด้านบนกับ 1 % ของคนที่อยู่ด้านล่าง

ดัชนีที่ต่ำนี้ส่วนใหญ่เป็นประเทศแถบสแกนดิเนเวีย อย่างยุโรปเหนือที่เน้นแบบสังคมนิยม นโยบายเขาคือการเก็บภาษีสูงแล้วก็เอามากระจายให้กับคนอื่น เช่น นอร์เวย์ สวีเดน เดนมาร์ก ส่วนประเทศที่มีความเหลื่อมล้ำเยอะและกำลังมาแรงคือ จีน เพราะโอกาสเปิด กลุ่มที่รวยก็รวยมาก จีนตอนนี้ก็เหมือนไทยช่วงที่กำลังเริ่มๆ ที่ยังพอมีโอกาสอยู่ แต่สำหรับประเทศที่พัฒนาแล้วโอกาสก็จะน้อยลง เช่น สหรัฐ เพราะอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจก็ไม่ได้สูงและที่ผ่านมากลุ่มที่มีเทคโนโลยีที่อยู่ในตลาดหุ้นก็เติบโตไปเรื่อยๆ โดยสินค้าเกษตรก็มีการนำเข้าจากประเทศอื่นหรือประเทศที่ด้อยพัฒนากว่า และสินค้าอุตสาหกรรมก็ถูกจีนป้อนให้กับทั่วโลกในต้นทุนที่ถูกลง


ดัชนี GINI สหรัฐ ปี 1996 อยู่ที่  0.398 % ปี 2016 อยู่ที่ 0.486 % จะเห็นได้ว่าผ่านมา 10 สหรัฐ ก็มีความเหลื่อมล่ำที่เยอะขึ้นหรืออย่างฮ่องกงเองก็มีความเหลื่อมล้ำมาก เพราะดัชนีความสามารถในการมีบ้านในฮ่องกงต่ำมาก ลองคิดดูจากดัชนีถ้าทำงานเก็บเงินทุกปีแบบทุกบาทสตางค์กี่ปีถึงจะสามารถซื้อบ้านได้เฉลี่ย ผลลัพธ์ออกมาคือ 70 ปี แปลว่าชีวิตไม่มีบ้าน เก็บเงินไว้เพื่อให้ลูกได้ซื้อบ้าน ซึ่งในความเป็นจริงทำได้ยากมาก

หรืออย่างในประเทศกลุ่มตะวันออกลางรัฐมีรายได้จากน้ำมัน แต่เขาก็ช่วยได้ไม่หมด ซึ่งความจริงรัฐไม่สามารถช่วยได้ทั้งหมด เพื่อนร่วมชาติต่างหากที่ต้องช่วยกัน และนี่คืออยากให้ประเทศไทยปรับปรุงตรงนี้


“น้ำใจที่คุณมีเป็นเรื่องที่ดี แต่อยากให้มีมากกว่านี้ สำหรับคนที่สามารถช่วยเพื่อนได้มากขึ้น เข้าใจเป็นเรื่องปัญหารากฐานและต้องใช้เวลาในการแก้ไข”


วิธีหรือข้อเสนอแนะที่อยากเห็นจากคนไทยเพิ่มเติม


คนที่มีมากก็ต้องช่วยมาก อย่างกิจการหรือหน่วยงานที่จะไปช่วยเหลือต่างๆ ก็ต้องเป็นการให้ที่ยั่งยืนเหมือนสอนว่า อย่าให้ปลาเขา แต่ต้องสอนให้เขาจับปลาเป็น เพราะฉะนั้นควรให้ความรู้หรือฝึกฝนให้เขา หรือการให้โอกาสได้ทำงานหรือให้โอกาสให้เขาได้พัฒนาตัวเอง การศึกษาก็ต้องให้ เช่น การให้ทุนการศึกษาให้เปล่า โดยไม่ต้องมีการมาใช้ทุนกัน หรือการให้ทุนฝึกงาน เพราะคนของเราต้องถูกพัฒนาทักษะใหม่ ต้อง Reskill เพราะทักษะในโลกเดิมใช้ไม่ได้แล้ว เช่น คนทำความสะอาดโรงแรมอยากพัฒนาการทำงานด้านอื่น ลองให้โอกาสหรือการเปิดร้านซักรีดหรือไม่


คำแนะนำบริษัทที่มีโอกาสช่วยลดความเหลื่อมล้ำ


ต้องตั้งเป็นปณิธานหรือเป้าหมายบริษัทเลยว่าเราจะทำอย่างนี้ จะแบ่งกี่เปอร์เซนต์ของกำไร โดยผู้ถือหุ้น บอร์ด และกรรมการโอเค เมื่อแบ่งไปทำแล้วก็ให้มีการวัดผลเลย โดยให้เกิดความตั้งใจจะทำจริงๆ โดยจะมีทีมงานได้เข้าไปดูด้วย แล้วก็อย่ามัวทำโครงการเองไปทั้งหมด เพราะส่วนใหญ่คนไทยมักอยากเป็นเจ้าของโปรเจ็กต์เอง ซึ่งความจริงแล้วร่วมกันทำดีกว่า อย่างมีโครงการที่มีคนทำแล้ว ก็มาร่วมด้วยช่วยกันดีกว่า เช่น มีการทำเรื่องการศึกษาที่เป็นออนไลน์จะสนับสนุนโครงการ เช่น จะเรียนออนไลน์ต้องมีค่าใช้จ่ายให้โรงเรียนหัวละ 3,000 บาท หน่วยงานหรือองค์กรก็ไปช่วยออกให้ 2,000 บาท ผู้ที่เรียนจ่ายแค่ 1,000 บาท เพราะการทำแบบนี้จะทำให้สิ่งที่มีอยู่แล้วเสริมให้แข็งแกร่งมากขึ้น ไม่ต้องเริ่มใหม่เองทั้งหมด ช่วยๆ กันแบ่งปันข้อมูลที่มีทั้งหมด แล้วก็มีคนที่ไปสำรวจว่าตรงไหนที่ขาด ก็ช่วยประกาศให้คนที่ต้องการช่วยมาเติมเต็มตรงนี้


“เราควรต้องไปด้วยกัน ทิ้งใครไว้ไม่ได้ เพราะถ้าสังคมไม่สงบสุข ก็ไม่มีใครอยู่ได้สงบสุข”


หลากหลายองค์กรที่ทำเรื่อง CSR แต่ยังมีโอกาสที่จะให้ได้มากกว่านี้


สิ่งสำคัญคือ ต้องไม่ให้ใครต้องอดอยาก ปากท้องต้องมาก่อน ทุกคนเดือดร้อน แต่โควิด-19 มาแล้วอันนี้กำไรน้อยก็เลยถือโอกาสปิดเลย ความจริงควรช่วยๆ กัน ให้เขามีงานทำ เพราะความจริง 1 คนที่ทำงานก็สามารถเลี้ยงคนได้อีก 2-3 คนในครอบครัว เพราะฉะนั้นทนได้ทนหน่อยกัดฟันสู้ การเลี้ยงคนไหว 1-2 ปีไม่เหนือบ่ากว่าแรง เพราะสถานการณ์ฟื้นตัวจากโควิด-19 ยังอีกยาว เคยพูดไปตอนเดือน เม.ย. ว่า กว่าที่เราจะมาเหมือนเดิมอย่างน้อยๆ ใช้เวลาอีก 2 ปี ซึ่งมีโอกาสดีขึ้นปลายปีหน้า อย่างไรก็ไม่ปกติ ถึงปกติอย่างไรก็ไม่เหมือนเดิม ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมเพราะว่ามันจะเปลี่ยนไป


ช่องว่างที่เกิดขึ้นของคนไทย นอกเหนือจากทักษะและโอกาสเพื่อช่วยลดความเหลื่อมล้ำ ควรมีแนวคิดอย่างไรโดยไม่ต้องรอภาครัฐ


ก่อนที่จะถึงภาครัฐคิดว่าคนไทยต้องเริ่มปรับปรุงในเรื่องส่วนบุคคลก่อน เหมือนปกติเราจะเล่นเหมือนจะสบาย ซึ่งคนไทยไม่ค่อยได้แบ่งว่า Work Hard Play Hard นั่นสามารถทำได้ อย่างพี่เวลาทำงานนี้ลุยเต็มที่มาก แต่ถึงเวลาเล่นก็สนุกเต็มที่ เช่น เหมือนคนไปแข่งกีฬาเราลุ้นๆ กับการเชียร์ ตราบใดที่เกมยังไม่จบเราก็ยังต้องเต็มที่ ตอนนั้นก็เขียนบทความเรื่อง “ยังฮึดไม่พอ” ซึ่งประสบการณ์ส่วนตัวก็เจอมา อย่างที่ตอนที่ทำบริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุน (บลจ.) ออกกองทุนใหม่สำเร็จก็ไปพักผ่อน แต่ก็มานึกว่าถ้าเราฮึดต่อเนื่องเราจะได้เยอะกว่านี้เยอะเลย


ความจริงเรามีคุณสมบัติที่ดีๆ อยู่แล้ว ที่ผ่านมาพิสูจน์แล้วว่าเราทำได้ ถ้าเราเป็นนักสู้ที่มากขึ้น เนื้อหาในหนังสือญี่ปุ่นของ คาซูโอะ อินาโมริ อดีตประธานบริษัทเคียวเซร่า และอดีตประธานบริษัท สายการบินเจแปนแอร์ไลน์ที่รัฐบาลญี่ปุ่นให้มาช่วย ทำให้พบว่า “ถอยก็ตาย จะวิกฤตอย่างไรก็ต้องสู้” เรื่องราวในหนังสือพูดถึงเกี่ยวกับประเทศว่า ญี่ปุ่นก็เริ่มถอยหลังแล้ว เพราะคนรุ่นใหม่เริ่มรักสบายแล้ว แล้วทุกประเทศก็มีทิศทางเหมือนกัน สิ่งที่อยากไว้คือ


“ไทยต้องเพิ่มวิธีฮึด คือ การจุดไฟในตัวเองให้ลุกโชนขึ้นมาพร้อมที่จะสู้ พร้อมที่จะทำ และทำทุกๆ วันให้ดีที่สุด”


“คติที่ยึดในการทำงานมาตลอดคือ ทำให้ดีที่สุดในทุกๆ วัน เหมือนครั้งที่ทุกคนบอกเรียนเรียนอักษรศาสตร์มาแล้วไปเรียนการเงิน ตอนนั้นก็บอกแค่ว่า ทำให้ดีที่สุดในทุกๆ วัน เพราะเราไม่เคยคิดว่าทำไม่ได้ คิดว่าถ้าเรามีความพยายามเราก็ต้องทำได้ แต่จะทำได้มากหรือน้อย จะอย่างไรก็ต้องได้ อันนี้คืออยากให้ประเทศไทยมีตรงนี้มากขึ้น เราจะดีขึ้นเก่งขึ้นและเยี่ยมขึ้นเลย”


นอกจากความฮึด ไม่ท้อถอยง่ายๆ ไม่พักนาน แล้วยังต้องมีการวางแผนด้วย เพราะการวางแผนของไทยยังน้อย ซึ่งถือเป็นเรื่องธรรมดาเพราะคนที่อยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตรที่อากาศอบอุ่น ทำให้ไม่ต้องคอยวางแผนหรือเตรียมตัวว่า หน้าหนาวจะทำอะไรกิน เนื่องจากมีอาหารให้กินตลอดเวลา


แต่ถ้าไทยสามารถนำเรื่องวินัยของประเทศอื่นมาใช้เหมือนคนที่ไม่ได้อยู่ในเขตอากาศอบอุ่น หรือที่มีฤดูกาลแตกต่าง เมื่อมา ประกอบกับศักยภาพของไทยที่มีอยู่แล้ว เอามารวมกันได้ จะถือว่าเราจะเก่งกว่าเขามาก เพราะปัจจุบันนี่ขนาดสบายๆ ไทยยังโอเค แต่ถ้าเราเกิดฮึดขึ้นมา เราจะอยากเป็นอะไรเราทำได้


โดยรวมมองว่าไทยกำลังประสบปัญหาอย่างไร หรือมุมมองต่อเด็กรุ่นใหม่


จริงๆ ทั้งหมดนี้ต้องมองหรือคิดในแบบปัจเจกบุคคล เพราะความจริงมนุษย์รักสบายไม่มีใครอยากเหนื่อยหรืออยากทำงานหนัก แต่ก็ต้องคิดว่าเราทำเพื่ออะไร เราทำงานเพื่อหารายได้ เพราะฉะนั้นถึงเหนื่อยก็ต้องทน ถึงไม่ชอบก็ต้องทน แต่ถ้าเราใช้หลักพุทธศาสนาเข้ามาว่า ถ้าเรารักในสิ่งที่ทำ เราจะทำได้ดี แล้วยิ่งได้สตางค์ด้วยยิ่งดีใหญ่เลย และหากเอามาผสมผสานกัน ต้องคิดหนักๆ และวางแผนให้ดีว่าลูกค้าจะมาจากไหน คิดในกระดาษคิดไปเถอะไม่ได้เสียหาย แต่เวลาไปลงจริงๆ ถ้าคิดผิดจะเสียทั้งเงิน และเสียทั้งความรู้สึก


คำแนะนำถึงหน่วยงาน องค์กร หรือภาครัฐ ที่จะทำเพื่อส่วนรวม


น่าจะมีการรวมกลุ่มกันแล้วประกาศออกมาว่ามีใครทำอะไร เพื่อที่จะให้ได้รู้ว่าใครจะทำอะไรได้บ้าง หรืออย่างที่กลุ่มห่วงใย Thai Business เป็นตัวกลางออกมา ก็คิดว่ามีอะไรที่จะไปร่วมสร้างสรรคได้ มีองค์ความรู้อะไรที่พอจะช่วยได้ ก็พร้อมยินดีช่วย ซึ่งต้องมีคนตั้งหรือเป็นคนกลาง ปกติจะให้คน 2-4 คนมาตั้งเองก็จะเป็นเรื่องยากเพราะก็จะกลายเป็นเบี้ยหัวแตก แต่ถ้ามีคนกลางหรือมีเจ้าภาพ รัฐอาจใส่เงินมาสนับสนุนหน่อยอย่างน้อยก็ต้องให้มีกำลังใจ แต่ก็ไม่ได้หวังเงินจากภาครัฐมาก เพราะการเก็บภาษีเงินได้จากภาครัฐจะลดลงอยู่แล้วในช่วงต่อๆ ไป แต่อาจให้โอกาสไปออกทีวี ที่จะช่วยกระจายหรือประชาสัมพันธ์ให้ หรือให้โอกาสใช้หอประชุมหรือเครื่องมืออะไรของรัฐได้ ตอนนี้เอื้ออะไรเอื้อได้ก็ช่วยไปก่อน แม้กระทั่งการช่วยเหลือกันทางความคิด


การมองในอนาคตหรือวิสัยทัศน์ ไทยต้องมีการเพิ่ม New Skill จะต้องปรับตัวอย่างไร


ไทยเราถือเป็นทักษะที่มีคุณภาพ สิ่งที่มองเห็นจุดแข็งของไทยคือ


1.วิทยาศาสตร์การแพทย์ ไทยถือเป็นศูนย์กลางด้านสุขภาพของโลกเห็นชัดจากตอนเกิดโควิด-19 ทำให้รู้แล้วเรามีคนเก่ง ตรงนี้ก็จะเป็นแรงบันดาลใจที่จะทำให้เด็กรุ่นใหม่อยากเรียนหมออีก อยากเป็นฮีโร่เสื้อขาว ซึ่งก็ช่วยหารายได้เข้าประเทศ


2.การท่องเที่ยว เป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว แต่ต้องรอให้ฟื้นอีกสักพักหนึ่ง และยังสามารถทำท่องเที่ยวเชิงสุขภาพได้อีก


3.อาหารและการเกษตร ถ้าเรารู้ว่าอะไรที่เป็นเรื่องสะอาดตอนนี้ คนก็จะแสวงหาสิ่งที่สะอาดปลอดภัย และตอนนี้คนในโลกเริ่มมีความเชื่อมั่นว่าคนไทยรักสะอาด ไม่อย่างนั้นจะติดโรคมากกว่านี้ หรือการเลือกซื้ออาหารจากไทยดีกว่า หรือหลายคนไปประเทศอื่นแต่อยากมาพักโรงแรมไทย เพราะตรงนี้ไทยเราทำให้เขามั่นใจได้แล้วเราก็ได้เครดิตมาเยอะมากในการบริการ โดยที่ไม่ต้องกลัวหรือไปแข่งทางด้านราคาเลย


จากที่ดูสารคดีญี่ปุ่นมีเมล่อนเกรดดีสุดลูกละ 6,000 บาท เกรดลดลงหน่อย 3,000 บาท เมล่อนเกรดดีเดิมนำเข้าจากอังกฤษเมื่อศตวรรษที่ 20 แต่พอญี่ปุ่นมีการพัฒนาและได้เรียนรู้ว่าลูกที่เป็นตาข่ายถี่ๆ จะหวานกว่าลูกที่ไม่เป็นตาข่ายใหญ่ โดยแสงแดดและน้ำเป็นส่วนประกอบสำคัญ จึงทำโรงเรือนหลังคาราดลงมาเพื่อรับแดดให้เต็มที่ในทิศตะวันตกเฉียงใต้ มั่นใจว่าเกษตรกรไทยก็สามารถทำเกษตรสมาร์ทฟาร์มเมอร์ได้เช่นกัน โดยเชื่อว่าโลกนี้ยังมีคนรวยเยอะมาก เราก็ขายให้คนรวยได้ เขาก็จ่ายได้ เมล่อนลูกละ 6,000 เขาก็ซื้อ ถ้าเอาจุดนี้มาทำกับข้าวของไทยกิโลละ 1,000 ก็น่าจะขายได้


ที่ผ่านมาไทยวิ่งตามประเทศที่มีเทคโนโลยี ความจริงมีจุดแข็งของเราอยู่


จุดแข็งของเราสุขภาพ ท่องเที่ยว อาหาร หรือศิลปะ อาจจะไม่ใช่สิ่งใหม่ที่เรารับทราบและพูดถึงกันอยู่แล้ว แต่เราสามารถทำให้ดีขึ้น โดยไม่จำเป็นต้องขายถูก เรามีหัตถกรรมสวยงาม ทำไมเราต้องไปชั่งน้ำหนัก ต้องขายเป็นงานฝีมือ ต้องมีการกำหนดราคาให้ถูกต้องได้ (Pricing) ซึ่งตรงนี้ภาครัฐต้องประสานงานและช่วยกัน หรือการออกแบบ เพราะการเป็นช่างฝีมือของไทยดีมาก งานอะไรก็ตามที่เราต้องทำ ก็สามารถทำได้ประณีตกว่าเขา ที่ผ่านมาไทยก็อยู่กับจุดแข็งของเรามาโดยตลอดแต่ก็ต้องทำให้ชัดเจนมากขึ้น


“งานบริการของไทย คนไทยทำด้วยใจ ทุกคนมาเมืองไทยถึงได้ติดใจ ซึ่งเขาจะไม่สามารถรับบริการอย่างนี้จากที่อื่นได้เลย สิ่งที่ขาดหายไปคือ การบริหาร การจัดการ หรือการคิดเป็นระบบ อย่างโลกตะวันตก ซึ่งเขามีเยอะกว่าเรา เราแค่เอาเครื่องมือการจัดการของเขามาทำให้เป็นระบบมากขึ้น ความคิดเรามีเยอะแต่เราทำสะเปะสะปะ ลองไปเอากรอบเขามาลองมาจัดการ”


ที่ผ่านมาเทคโนโลยีไทยอาจยังไม่ค่อยมีแต่ไม่เป็นไร เพราะเราสามารถไปเอาของเขามาแล้วมาต่อยอดได้ ตอนนี้เรื่องเทคโนโลยีมีความสำคัญมากขึ้นที่ต้องมาใช้กับทุกอุตสาหกรรม รวมถึงสามารถใช้เทคโนโลยีในการทำตลาดออนไลน์ อย่าให้แพลตฟอร์มตลาดออนไลน์เป็นของต่างชาติหมด ซึ่งความจริงไทยสามารถจะทำได้ดีกว่าด้วย เพราะไทยมีการบริการที่ดีกว่า


ที่ผ่านมามีการช่วยเหลืออย่างต่อเนื่อง แต่เหมือนขาดพลังในการขับเคลื่อน


หากดูตอนนี้คนที่มีพลังในการขับเคลื่อนและมีเวลาด้วย นั่นคือคนที่เกษียณวัย 60-70 ปี เพราะเป็นช่วงที่เขามีหลายอย่างแล้ว และผ่านการได้รับโอกาสมาเยอะ เมื่อเขาอยู่ได้อย่างมั่นคง ก็ถึงเวลาเป็นจุดที่เขาสามารถจะคืนให้กับสังคมได้มาก ซึ่งต้องพยายามเอาคนกลุ่มนี้เข้ามา แล้วก็ต้องพยายาม Organize เพราะคนไทยไม่ค่อยอยากทำอะไรที่เกินหน้าเกินตาคนอื่น แต่ถ้าเรียกมาก็มา หรือถ้าจะให้ตั้งต้นทำอื่นๆ ก็ไม่อยากออกสื่อ ไม่อยากดัง เพราะกลัวเด่นจะเป็นภัย จึงทำให้ไม่มีใครกล้าที่จะออกมาว่า ฉันจะทำแบบนี้ ใครจะร่วมทำกับฉันบ้างหรือเปล่า


เมื่อสถานการณ์โควิด-19 น่าจะรอการฟื้นตัวในช่วง 2 ปีนี้ แนะนำผู้ประกอบการกลุ่มท่องเที่ยวและโรงแรมอยู่อย่างไร


มองเรื่องนี้มาตั้งแต่ตอนเกิดโรคซาร์สระบาด สิ่งเดียวคือ ต้องทำทุกอย่างให้เป็นเฉพาะเจาะจง เช่น ต้องทำสระว่ายน้ำส่วนตัวมากขึ้น เพราะคนไม่ต้องการไปว่ายน้ำปะปนกับใคร คนมีสตางค์เขาก็จะกลัวติดโรค ทำให้ต้องมั่นใจในการทำความสะอาด และพยายามตรวจเช็คความสะอาดในทุกจุดที่คิดว่าลูกค้าจะเกิดความกังวล ก่อนที่จะเริ่มมีการเช็คอิน หรือยังมีจุดไหนบ้างที่ยังคิดว่าจะมีความเสี่ยง เช่น ต้องตรียมผ้าเช็ดมือที่คนต้องการเช็ดแล้วทิ้ง


หรือการออนเซ็นญี่ปุ่นจะต้องเจอและประสบกับปัญหานี้ ก็ต้องทำออนเซ็นส่วนตัวมากขึ้น เมืองไทยก็ทำออนเซ็นแบบญี่ปุ่นได้ โดยการเปลี่ยนอ่างอาบน้ำแบบฝรั่งเป็นแบบญี่ปุ่นแทน แล้วก็จะได้นักท่องเที่ยว โดยเชื่อว่าเมื่อสถานการณ์ดีขึ้น ของไทยทำอะไรก็แล้วเปลี่ยนให้ดีขึ้น ยิ่งถ้าเรายิ่งทำแล้วเขาเชื่อมั่น ซึ่งอาจเอากระทรวงสาธารณสุขมาช่วยดูแลและตรวจสอบมาตรฐานของสาธารณสุข เช่น เมื่อแขกออกไปแล้วก็ต้องมีการทำความสะอาดทันที แล้วทำให้สร้างมาตรฐานขึ้นมา และเมื่อทำแล้วก็ต้องมีการสื่อสารออกไป โดยสื่อของภาครัฐก็ช่วยกันได้ รวมถึงการที่คนไทยจะมาเที่ยวไทยไปด้วยกันก่อน ระหว่างนี้ก็เพื่อฟังฟีตแบค แต่เชื่อว่าถ้าต้นทุนสูงขึ้น ถ้าคนเขากลัวเขาก็ยินดีจ่าย ซึ่งผู้ให้บริการไม่ใช่ว่าจะต้องแบกรับต้นทุนที่เพิ่มขึ้นไว้เอง


สิ่งที่อยากให้ภาครัฐทำ


ให้ฟรี Wifi กับทุกคน โดยเฉพาะชุมชนที่ยากไร้เพื่อให้เด็กๆ ได้เข้าถึงอินเทอร์เน็ทได้ รวมถึงการมีเครื่องไม้ไม้เครื่องมือที่ควรจะมี แล้วภาครัฐก็ต้องออกไปโฆษณาที่อื่น เรื่องเงินไม่ได้หวังจากภาครัฐมาก อย่างระบบกระทรวงสาธารณสุขถือว่าเขาคิดได้รอบคอบมาก เพราะฉะนั้นภาครัฐสามารถช่วยภาคเอกชนได้ด้วยการเข้าไปช่วยคิดก็ได้ โดยกระบวนการต่างๆ ที่จะทำอย่างไรที่จะทำให้ธุรกิจสามารถรันต่อไปได้ ก็ต้องให้ได้รับความปลอดภัยหรือความน่าเชื่อถือจากการตรวจสอบก็ควรได้รับความช่วยเหลือจากสาธารณสุขด้วย ด้านหนึ่งสิ่งที่เป็นจุดเสี่ยงทำให้เอกชนไม่ต้องทำเอง อีกทั้งการที่สาธารณสุขมาร่วมสำรวจด้วยทำให้จะได้เห็นปัญหาจริงๆ และเป็นสิ่งที่ต้องเร่งทำหน่อย เพราะสามารถจ้างงานพิเศษให้คนเข้ามาช่วยได้ เพียงแค่เราใส่คอนเซ็ปต์พวกนี้เข้าไป


ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในประเทศก็มาจากความเหลื่อมล้ำที่สูงและถึงเวลาของคนรุ่นใหม่ที่จะเข้ามาช่วยเหลือประเทศ


เห็นได้ว่าโควิด-19 ที่สหรัฐเกิดขึ้นเพราะนักการเมือง การตัดสินใจที่ผิดของนักการเมืองทำประเทศไปสู่ความพินาศได้ นโยบายทางการเงินต่างๆ บางทีก็คำนึงถึงฝ่ายที่สนับสนุนฝั่งตัวเองมากเกินไป และบางทีก็ใช้อารมณ์ที่มากเกินไป ส่วนหนึ่งของการเขียนบทความนี้เพราะเริ่มเห็นแล้วว่าการเมืองไทยเริ่มจะไม่โอเคแล้ว โดยสิ่งที่คิดคือ


“ความจริงยุคนี้ที่โลกกำลังเปลี่ยนไป นักการเมืองหรือคนที่จะเข้ามาทำเพื่อประเทศชาติควรมีความอยากทำเพื่อส่วนรวมจริงๆ ไม่ใช่มาทำเพื่อหวังประโยชน์ หรือทำแบบมี Hidden Agenda มีประเด็นที่ซ่อนเร้นไว้”


สมัยนี้ทุกคนมีมือถือทุกคนถ่ายคลิปได้ เพราะฉะนั้นหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง แล้วกรรมสมัยนี้ก็ติดจรวด หรือกรรมตามสนองรวดเร็ว


ความจริงมีคนรุ่นใหม่อยากจะเข้ามาตรงนี้ แล้วก็อยากเชิญชวนคนรุ่นใหม่เข้ามาอยู่ในการเมืองมากขึ้น นักการเมืองเก่าๆ ควรจะเลิกคิดได้ จะกลับตัวกลับใจหรือไม่ในตอนนี้ ถ้าไม่กลับตัวกลับใจตอนนี้กรรมตามสนองแน่นอน ไม่กลัวไม่มีความละอายต่อบาปหรือมีหิริโอตตะปะ ก็ขอให้กลัวการสาปแช่งของคนบ้าง เพราะเดี๋ยวนี้คนมีความรู้เยอะขึ้น คนเรียนจบสูง เขาเป็นประชาชนเหมือนกัน แต่เขารู้ทัน มันหมดสมัยที่คนอื่นไม่รู้ ฟ้ามีตา แล้วกล้องวงจรปิดก็เยอะ ถ้าสามารถอยากให้ล้างโควิด ก็อยากให้ล้างจิตใจไปด้วย เปลี่ยนผ่านให้คนที่มีจิตใจดี อยากทำงานเพื่อส่วนรวมจริงๆ ได้เข้ามาทำงานการเมืองที่ไม่ต้องใช้เงินจริงๆ


“ต้องยอมรับว่า ไทยเราเป็นการเมืองที่ใช้เงิน เมื่อเข้ามาก็ต้องไปถอนทุนคืน ทำให้ต้องเป็นวงจรอย่างนี้ ไปไหนก็ไม่ได้ ดังนั้นเราทำอะไรก็จะแพงไปหมด เพราะมีต้นทุนพวกนี้อยู่ ซึ่งคนรุ่นใหม่กำลังจะถอดใจกันแล้ว เพราะฝ่าฟันยากจริงๆ เอาน้ำดีมาไล่น้ำเสีย ไล่เท่าไรก็ไม่ไป น้ำเสียกองอยู่ เราต้องเอายาฆ่าไวรัสราดไปเลย ให้มันหมดประเทศไปเลย ประเทศไทยจะดีกว่านี้เยอะจริงๆ เพราะหลายประเทศมีปัญหาเกิดขึ้นก็เพราะการเมืองเช่นกัน ถ้าประชาชนศรัทธาในผู้นำทางการเมือง เราก็จะเชื่อฟังอยู่นิ่งและสู้กับใครก็ได้ แต่ถ้าประชาชนไม่ศรัทธาผู้นำขาลอยไม่มีทางเลย ต่อให้กุมอำนาจขนาดไหนไว้ก็ตาม จะไม่สามารถเลย”


ประเทศไทยเมื่อเทียบกับประเทศเพื่อนบ้าน


ต้องยอมรับหลังๆ ไทยเราเมื่อเทียบกับประเทศเพื่อนบ้าน โดยเฉพาะเวียดนามการศึกษา เศรษฐกิจ หรือแม้กระทั่งการดูแลเรื่องโควิด-19 เวียดนามเขามีการบริหารจัดการที่ดี คนเขาขยัน อาจเป็นเพราะว่าไทยไม่เคยผ่านความยากลำบาก ไม่เคยผ่านสงคราม หรือผ่านการบ้านแตกสาแหรกขาดแบบเขามาก่อน จึงทำให้เราดูสบายๆ ชิลล์ไปหมด  ไทยเราก็ควรเปลี่ยน Mindset เพิ่มทักษะ และมีวิสัยทัศน์ที่ชัดเจน ต้อกาาความช่วยเหลือจากทุกภาคส่วนทั้งเอกชนและรัฐ


“ทุกอย่างไทยเรามีอยู่แล้ว เพียงแต่ถ้าเราฮึดเต็มที่ ทำให้ดีที่สุดในทุกๆ วัน เชื่อว่าไทยเราไปรอดได้แน่ๆ”


ฝากข้อความห่วงใย


สิ่งที่อยากแลกเปลี่ยนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม จงดีใจที่เรายังมีชีวิตอยู่ เพราะว่าเงินทองทุกอย่างเป็นของนอกกาย ถ้าเรายังไม่ตายเรายังหาใหม่ได้ อาจจะไม่มากเท่าเดิม แต่อย่างไรเราก็ยังอยู่ได้ เราจะดิ้นรนอยู่ได้ อย่าไปเสียดายเลย ต้องคิดว่าเรามีชีวิตอยู่รอดได้ตอนนี้ก็โชคดีแล้ว ขอเป็นกำลังใจให้ทุกท่านสู้ชีวิตต่อไป เอาชนะอุปสรรคแล้วกลับมารุ่งเรืองช่วยประเทศชาติเรายิ่งขึ้น


ห่วงใย Inspired

หัวข้อ “รักเธอ ประเทศไทย"

แขกรับเชิญ-คุณวิวรรณ ธาราหิรัญโชติ อุปนายกสมาคมนักวางแผนการเงินไทย

ดำเนินรายการ ดร.ณัฐวุฒิ กุลนิเทศ CEO-ADGES & Content Director ห่วงใย Thai Business

เรื่อง ADGES

ถอดบทสัมภาษณ์โดย บงกชรัตน์ สร้อยทอง

ดู 85 ครั้ง

© 2020 by ADGES